اما آنچه وجه تمايز نسبي اين بخش  ازآثار سنتي دستگاهي است،تلاش براي شالوده شکني ژانرهاي کلاسيک است. براي نمونه:همصدا نبودن ني وکمانچه -که خود باعث بروز کارکرد کاملا نويني از ني خواهد شد-شکل جديدي ازآنسامبل دستگاهي را رقم خواهدزد.تنظيم قطعات با ايجادفضايي متراکم واشباع شده ،عموما چندصدايي دنبال ميشود.دراين بين هرنيم جمله-برش از هرساز،خودجمله اي مستقل است وبه نوعي منطق مدالي مدمربوطه را دنبال ميکند.حتي بعضا خط اجرايي يک ساز دريک نقطه مدي متفاوت ازمد اجرايي ديگرسازها خواهد بود(راي مثال خط باس،با اشباع استروکتور نخستين سه گاه،فضاي" درآمد" را تثبيت کرده واين درحاليست که گروه، جمله اي درمد"زابل" مي نوازند).

اين کيفيت خود به دليل ديگري-که همان پيگيري آهنگساز براي  دستيابي به  فضاهاي عمودي (کنترپوانتيک-هارمونيک)کاملا دستگاهي است- بوجودآمده است.اين اصوات که مستقيما ازاستروکتور مدهاي مربوطه استخراج شده اند با آموزه هايي از هارموني-کنترپوان مدال-کلاسيک اروپا-که خصلتي صوت شناختي يا قابليت همنهادي با زيباشناسي موسيقي ارکسترالِ دستگاهي داشته اند-همراه شده است.

بدين ترتيب اين فضاي متفاوت (که بطورنسبي در آثار قديم نظير آثارحميدمتبسم و محمدعلي کياني نژاد تيز قابل مشاهده بوده است) با ژانرها وچيدمان فرمالِ سنتي،آميزه اي جديد از گوهرناب موسيقي دستگاهي خواهدبود.بدون آنکه مولفه هاي فرمال،مدال وبنيان زيباشناسي کلاسيک موسيقي دستگاهي به مخاطره بيافتد ويا در نگرشهاي جديدتر محوگردد ورقت يابد...به بياني ديگر، گوهرموسيقي دستگاهي، اينگونه تاويل پذيرفته و درشکلي متفاوت ارائه ميشود بدون اينکه ريشه وسنت تاريخي اش مخدوش و انکارشود.